De Veerkampjes

zaterdag 03 december 2005

Start
Omhoog

 

 

e Stichting Familie Veerkamp f

 

De Veerkampjes een doodgewone familie? Nou...

>HILVERSUM

Door Gerard Veerkamp

’Iedere dag in Man Bijt Hond: De Veerkampjes. Een soap rond een doodgewone Amsterdamse familie. Recht voor z’n raap, zonder kapsones en met een gezonde dosis humor. Beleef de openhartige Veerkampjes mee in hun dagelijkse wel en wee’.

Op die manier begint vanaf vanavond in het mild-ironische programma Man Bijt Hond elke werkdag een filmpje van drie minuten over de belevenissen van een familie met een gouden hart, zoals de NCRV het in een persbericht noemt.

De redactie van het programma kijkt geregeld met een knipoog naar ‘belangrijke’ zaken in de samenleving, en heeft een broertje dood aan die bekende al dan niet extreme Nederlanders, die hun hele hebben en houwen op tv blootleggen. Dus geen soapserie à la De Bauers, Gerard Joling of Patty Brard, maar het dagelijks leven van een normale familie.

Wat heet normaal? Een echtpaar -Hanny (57) en Ton (57) Veerkamp- dat op een woonboot woont? En dat Hanny's moeder Nel (75) in huis neemt, omdat ze na de dood van haar man niet alleen kan zijn?

In De Veerkampjes zijn moeder en dochter bijna altijd samen. Samen naar de markt, naar de kapper, op vakantie, kijken naar series als Goede Tijden, Slechte Tijden, The Bold And The Beautiful, Onderweg Naar Morgen, Patty Brard, Gerard Joling, De Bauers, Man Bijt Hond.

De twee vrouwen zijn echte flapuits, de man is van het rustige type. Hij hoeft niet zo nodig in het middelpunt van de belangstelling te staan. Als hij het voor het zeggen had, was er geen docusoap met zijn naam gekomen. Ja, als...

Tons grote liefde was voorheen de taxi. Hij had er vroeger een, reed ermee door Amsterdam, totdat hij die wagen de deur uitdeed en samen met zijn vrouw z’n heil in een broodjeszaak zocht. Die broodjeszaak in de Amsterdamse Pijp liep als een trein, maar het was wel zeven dagen in de week langdurig en keihard werken. De zaak werd twee jaar geleden verkocht. Nu haalt Ton met liefde als parttimer weer geregeld zijn vrachtjes op en brengt ze weg.

Zijn vrouw Hanny geniet eindelijk van haar vrije tijd. Verdeelt die tijd tussen man, moeder, zoon met kind. Is naar eigen zeggen altijd vrolijk, zeurt niet, hoewel ze niet echt de gezondste is. Kreeg tien jaar terug een wervelverzakking. ,,Ik blijk een op de zestien gevallen te zijn in de hele wereld, die dat had, dat je op 47-jarige leeftijd een acute botontkalking krijgt. Ik slik elke dag één prozac, heb ik nodig, dan hou ik het vol. Dan hou ik mijn goede humeur, zeggen ze. En drie keer per dag twee paracetamols erin, verdooft een beetje de pijn.’’

Nel, moeder van Hanny, is een echte Jordanese. Ze heeft bijna haar hele leven gewerkt, kende als koffiedame in de kantine van Dirk van den Broek alle mensen van die supermarkt, inclusief de hoogste baas zelf, bracht zes kinderen groot en voedde hen op. Verloor haar man en trok twee jaar geleden -omdat ze absoluut niet alleen kan zijn- bij dochter Hanny en schoonzoon Ton in. Slaapt daar nu op de bank, want op een woonboot bouw je niet zomaar een extra slaapkamer. Bijzondere kenmerken: goed mens in hart en nieren, recht voor zijn raap, maar ook kettingrookster en mopperkont.

De mensen van Man Bijt Hond zeggen, dat het hen is gelukt voor de docusoap een doodnormale familie te vinden. Hanny is het met hen eens: ,,Zo bijzonder zijn we niet hoor! Maar ons privé-leven mag gezien worden. We hebben niks te verbergen. En we vinden het eigenlijk hartstikke leuk.’’ Wie zijn wij, dat we daaraan twijfelen? Rest nog één vraag: moeten we werkelijk geloven dat deze familie in Man Bijt Hond doodgewone Veerkampen zijn? Dacht het niet.

Naar de website van "DE VEERKAMPJES"

 

 

 

 

 

 

 

 

Start

Deze pagina is voor het laatst bijgewerkt op dinsdag 15 november 2005